εργαστήριο 2013-2014

Μερικές εικόνες και λέξεις από το εργαστήριο “με νύχια και με δόντια” φέτος (Δεκέμβρης 2013-Μάρτιος 2014) στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός…

Βρισκόμασταν κάθε Τρίτη βράδυ 8-10μμ όπου μοιραζόμασταν σκέψεις, ιστορίες, βιώματα σε σχέση με το θέμα του ταξιδιού και των συνόρων. Σιγά σιγά από τις ιστορίες μας και τις συζητήσεις βγήκαν οι κινήσεις και ιδέες για τις δράσεις-περφόρμανς που κάναμε μέσα στη χρονιά μέσα και έξω από το εμπρός. Στο εργαστήριο ερευνούσαμε αυτά που συνέβεναν γύρω μας, εντός και εκτός της πόλης, όπως το ναυάγιο της Λευκάδας, το Φαρμακονήσι, τη Λαμπεντούσα, το πως νιώθαμε στην πόλη και στο δημόσιο χώρο κ.α….

*

Here you can find some images and writing from the “with nails and teeth” workshop this past year (December 2013-March 2014) at the free self-managed Embros Theater…

We met every Tuesday evening from 8-10pm, sharing stories, exchanging thoughts and experiences of travel, journeys and borders. From our stories and discussions we gradually began to explore movement and ideas for performance-actions we did throughout the year in and out of Embros. In the workshop we explored what has been happening around us, in and out of the city, such as the drowning of those in Lefkada, the crime of Farmakonisi, Lampedusa, how we felt in daily life in the city, in public space…

L1220994L1230006L1230043L1230049εργαστήριο - πρόβαIMG_99031556438_539261062860119_788185776_o-1

 

Solitaire

 

Je suis seiul avec mon destin,

et je pense a ma mere ou il est,

je pense a ma coupine ou est,

je pense a ma quariere ou il va,

je pense a mon pere quand je le voire,

je pense a mes soeures et mes freres comment ils sont,

je pense a mes reves quand je les realisent,

je pense a mes connaissances a qui je les donnes,

je pense a la richesse du mon payer ou il part,

je pense quand on est egale riche et pouvre, noire et blanc, noreet sud

 

– Rachyd Retch

 

Μάτια βλέπει ουρανο: ταξίδι στη φυλακή

Ηλιόλουστη μερα…. όμορφος καιρός. Ήταν Κυριακή 19.01.2014. Μια μέρα που δυστυχώς τελείωσε αντίθετα με την ομορφι του καιρο της. Ώρα 11:30 το βράδυ, με πλησιάζει ένας αστυνομικός ενώ ήμουν στην στάση του μετρό Μοναστηράκι και μου είπε ”Σταμάτα”. Ήταν 4 αστυνομικοί που μου φέρθηκαν πολύ θρασύς..με βρίζανε και με βριζανε.

Όμως για καλή τους τύχη , δεν είχαν γραμμένο πουθενά το όνομά τους ή τα σύματα στους ώμους τους -Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Επικοινωνήσανε να έρθει να με πάρει ενα αυτοκίνητο στο αστυνομικό τμήμα Ακροπόλεως….και μιλούσα με τον εαυτό μου ” Θα με αφήσουν ελεύθερο όπως τις 19 προηγούμενες φορές.”

Δυστυχώς βρέθηκα στη φυλακή για δεύτερη φορά στη ζωή μου. Η πρώτη στη Θεσσαλονίκη για 45 μερες. Σε μια χωρα δημοκρατική της Ευρώπης, η νύχτα πέρασε γρήγορα, νομίζοντας ότι θα βγω το επόμενο πρωί…όμως έμεινα φυλακισμένος για 6 ημέρες.

Η φυλακή ήταν γεμάτη κατσαρίδες και μας έδωσαν φαγητό που δεν λέγετε φαγητό. 15 άνθρωποι μαζί στην φυλακή, η μια μέρα περνούσε πιο βαρετά από την άλλη. Κάποιες φορές, μιλούσαμε με τους συναδέλφους μου για την ελευθερία που δεν αγοράζεται με λεφτα. Μερικοί μιλούσαν για την σκληρότητα της φυλακής, που ειναι τόσο άδικη. Ένας πατέρας φυλακισμένος – η γυναίκα του και τα παιδια του να ζουν απ’έξω χωρίς αυτόν -μόνο και μόνο επειδή δεν είχε χαρτιά.

Μερικοί μιλούσαν για την υπομονή και την ελπίδα να γυρίσουν κάποια μέρα στην πατρίδα τους, παρά να ζούνε εδώ στην ταπείνωση….και πως δεν υπάρχει πιο πλούσιο από την πατρίδα. Και μερικοί δεν μιλάνε….μόνο ακούνε. Κάποιες φορές, ο καθένας μας έκανε διάλογο με τον εαυτό του, ελπίζοντας να έρθει η στιγμή που θα τον φωνάξει ο αστυνομικός να του ανακοινώσει ”είσαι ελεύθερος”.

Κάποιες στιγμές, ένιωθα πως ήμουν στην πατρίδα μου, με πολλές επισκέψεις που με συγκλόνησαν. Ένιωθα μεγάλο πόνο και μερικές φορές κάτω απο τα σεντόνια μου δάκρυζα….γιατί δεν μπορώ να σας ανταμείψω στην αγάπη και την υποστήριξη που μου δείξατε, και δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Μερικές φορές, κοιτούσαμε από το παράθυρο και προσφέραμε τα ψίχουλα του φαγητού μας στα περιστέρια ….αυτό μας γέμιζε με μια προσωρινή χαρά.

Μετά την έξοδο μου απο την φυλακή, με πήγε ο αστυνομικός στο τμήμα αλλοδαπών να παραλάβω καινούργια χαρτιά, και μετά με άφησε με το αυτοκίνητό του στην Ομόνοια. Η στιγμή που κατέβηκα απο το αυτοκίνητο, ανέπνευσα τον αέρα της ελευθερίας …μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ και μου ειναι αδύνατον να την περιγράψω.

Σας ευχαριστώ όλους σας καλοί μου φίλοι, είσαστε αστέρια. Σας ευχαριστώ όλους,

Ομάρ

Eyes see sky: journey to prison

It was a sunny day…beautiful weather. It was Sunday January 19th 2014. A day that unfortunately with a contrary feeling to its weather. It was 11.30 in the evening when a policeman stopped me at the Monastiraki metro station. “Stop”, he said. There were four policemen. They treated me in a very condescending way. They insulted me over and over again.

They had no name-tags or police badges. I couldn’t do anything. I was completely helpless. They put me in a police car and drove me to the Acropolis police station…I was talking to myself. I kept on telling myself   “they will let me go as they had done 19 times before.”

Unfortunately I ended up in jail for the second time in my life. The first was in Thessaloniki for 45 days. In a democratic country of Europe the night went by fast and I thought I would be set free the next morning. But I was kept there for 6 days.

Cockroaches were running all around and the food we were given was anything but food. 15 people all together in a jail cell, one day was more boring than the next. Sometimes we spoke about the freedom that can’t be bought off with money. Some talked of the harshness of jail that is so unjust. A father in jail, his wife and child alone, simply because he had no papers.

Some spoke of patience and hope to return to the homeland rather than live in   humiliation…and that there is nothing better, fuller and richer than home. Some didn’t utter a single word. They just listened. Sometimes we would talk to ourselves hoping that the moment would come when the guard would call us to announce, “you are free to go”.

Sometimes I felt like I was back home, I felt as if I were in my country, shaken by all the people visiting me. I felt great pain and sometimes I lay under my sheets in tears…. Because I felt I would never be able to repay you for all the love and support you showed me; I will never forget it.

Sometimes our eyes wandered towards the window and we offered the crumbs from our food to the pigeons,. Thais filled us with a temporary joy.

After I was released from the prison, the police officer from the immigration office drove me to Omonoia Square and dropped me off. The moment I got out of the car, I breathed the air of freedom… a moment I will never forget and it is impossible for me to describe.

I thank you all my good friends. You are stars. I thank you all.

Omar

the unrealized journey

At 8pm on Tuesday December 10th 2013 in the workshop “with nails and teeth for our rights” Tzoumas, Katerina, Manto, Omar, Abdoul, Sourpi, Dersel, Christina, Abdullah, Alphonso, Eleni and Panagiotis met around the table at the occupied Embros Theater.

On November 20th 2013 twelve people were dragged out dead from the sea in the area of Paleros, Leukada. Most were war refugees, most of them from Syria, amongst which a father and 4 children. Fifteen people were saved from the shipwreck. They were trying to get to Italy. Three of the war refugees from Syria who were saved told us their story. The shipwreck took place very close to the sea shore. Abdul, from Sytia, was the translator.

“We were in a coffee shop in Athens and a man who was a smuggler was there. We went up to him and told him we wanted to leave Greece and they told us they had a boat and we could leave towards Italy. Mohamed made the arrangements. They brought us bus tickets and picked us up from Athens, two or three in each bus. After five hours we arrived somewhere. We were taken away, we didn’t know where we were, they took us to some houses, we were treated like animals, they only gave us only bread to eat, we stayed there for three days, slept on the ground, there was twenty-two of us. They brought the children on the last day. They took us away by car, they talked of a big rowing boat.

It was a very small boat that used gas, not petrol. Only seven meters long, it fit five or six people. One of them held on to the rope and screamed at us, cursing at us. The sea was not very wavy. The boat capsized right from the beginning. We started screaming. It happened because there were too many of us and the boat was too small. Many of us ended up under the boat. The petrol they had bought emptied out over the boat. The rocks were close by,  that’s how we were saved.

It was five o’ clock in the morning, there was no one to be seen. Half an hour or forty-five minutes later a car showed up. When we came ashore we tried to get the others out, but it was very difficult as they were under the boat. One and a half to two hours later the police and coastguards showed up. Our fellow travelers were trying to save themselves for a very long time, they were banging on the boat, we could hear them. They arrived too late, they died. The children were covered in petrol, they were all black. They couldn’t save any more, they were too late. The voices under the boat had stopped being heard.

They took us to the hospital. The translator said we were in Preveza. The doctors were kind to us. The police took away any money we had and prohibited us from talking to each other. The trip cost us 2500 euro. We stayed in hospital for three days and one in jail…We were told that that’s what the law said. We wanted to go to Milan. From Italy you can get anywhere you want to…

When we got out of jail we didn’t have any money to return to Athens. We got back to Athens. We have a friend in jail that is accused of being a smuggler.

We escaped the war. They didn’t give us a job or any papers. Even though we were war refugees. We got to Greece through Turkey. Two of the bodies returned to Syria, their families paid 3000-3500 euro. The rest are here. They have not been buried yet. We don’t know what will become of them.

Dogs are more important than humans here. We might go back to Syria, or try to get to Europe again.

If we don’t have a job, if no one helps us, why stay? We had heard stories about Europe when we were in the Arab countries, that people are different. There is no such thing as Democracy in Europe. We thought that things were different in Greece. That it was the heart and soul of Europe. We don’t walk outside here, we are afraid of the police, we stay with friends, some days here, some there. They helped us at the Steki. We decided to leave our home country within five or six days. I left my wife and children behind. I don’t know where they are now…

We feel very insecure outside. Now we’re wondering how we will make it home….”

το απραγματοποίητο ταξίδι

Την Τρίτη 10 Δεκέμβρη 2013 στη δράση «Με νύχια και με δόντια για τα δικαιώματά μας» στις 8 το βραδυ γυρω απο το μεγαλο τραπέζι στη κατάληψη του θεάτρου Εμπρός συνομιλήσαμε οι Τζουμά, Κατερίνα, Μαντώ, Ομάρ, Αμπντούλ, Σουπρί, Ντερσέλ, Χριστίνα, Αμπντουλά, Αλφόνσο, Ελένη, Παναγιώτης.

Στς 20 Νοεμβρίου 2013 σύρθηκαν νεκροί δώδεκα άνθρωποι που στην ουσία ήταν πρόσφυγες πολέμου , οι περισσότεροι ήταν απο τη Συρία, μεταξύ των οποίων ένας πατέρας και τέσσερα παιδιά στην περιοχή Πάλαιρος της Λευκάδας. Απο το ναύαγιο σώθηκαν δεκαπέντε άνθρωποι. Προσπαθούσαν να πάνε στην Ιταλία. Τρεις απο τους πρόσφυγες πολέμου απο τη Συρία που σώθηκαν απο το ναυάγιο. μας διηγήθηκαν την ιστορία τους. Το ναυάγιο έγινε πολύ κοντα στην ακτή. Την μετάφραση έκανε ο Σύριος Αμπντούλ.

Είμαστε σε ένα καφενείο στην Αθήνα ήταν ένας άνθρωπος και ήταν λαθρέμπορας, πήγαμε σε αυτόν και είπαμε ότι θέλαμε να φύγουμε και μας είπαν ότι είχαν μια βάρκα για να πάμε πρός Ιταλία. Ο Μωχάμετ έκανε τη συμφωνία. Μας έφεραν εισιτήρια του ΚΤΕΛ , μας πήραν κοντά στην Αθήνα, δύο τρείς σε κάθε πούλμαν, μετά απο πεντε ώρες που έφυγε το πούλμαν σταμάτησε κάπου και μας πήραν απο κει , δεν ξεραμε που βρισκόμαστε, μας πήγαν σε κάτι σπίτια , μας είχαν σαν ζώα, μας διναν μόνο ψωμί, τρεις μέρες μείναμε εκεί , κοιμόμαστε στο χώμα, είμαστε είκοσι δυο, τελευταία μέρα φέρανε τα παιδιά. Μας πήρανε με αυτοκίνητο μας είπανε για μια μεγάλη βάρκα.

Ηταν μια πολύ μικρή βάρκα που δούλευε με βενζίνη και όχι με πετρέλαιο. Ήταν το πολύ επτά μέτρα , χωρούσανε πέντε με έξι άτομα. Ένας κρατούσε το σκηνί και μας έβριζε. Δεν είχε πολύ κύμα. Απο την αρχή πήρε τούμπα. Μετά αρχίσαμε να φωνάζουμε. Συνεύει γιατί είμαστε πολλοί και η βάρκα ήταν πολύ μικρή. Πολλοί βρεθηκαν κάτω απο τη βάρκα. Η βενζίνη που είχαν αγοράσει ήλθε πάνω απο τη βαρκα. Ο βράχος ήταν κοντά, έτσι εμείς σωθήκαμε.

Ηταν πέντε το πρωι, δεν υπήρχε ψυχή. Μετα απο μισύ ώρα ,τρία τέταρτα φάνηκε ενα αυτοκίνητο.Οταν βγήκαμε προσπαθήσαμε να βγάλουμε κι άλλους, ήταν δύσκολο γιατί ήταν κατω από τη βάρκα.. Μετα απο μιάμισυ με δυο ώρες ήλθε η αστυνομία κα το λυμενικό. Οι συνταξιδιώτες μας για πολύ ώρα προσπαθούσαν να σωθούν, χτυπούσαν τη βάρκα ,τους ακούγαμε. Άργησν πολύ, πέθαναν Τα παιιδιά ήταν μαύρα απο τη βενζίνη όταν τα έβγαλαν. Δεν μπορεσαν να σώσουν αλλους γιατί αργήσανε πολύ. Οι φωνές κατω απο τη βαρκα είχαν σταματήσει ν ακουγονται.

Μας πήρανε στο νοσοκομείο. Ο διερμηνέας μας είπε ότι είμαστε στη Πρέβεζα. Οι γιατροί ήταν καλοί μαζί μας. Η αστυνομία μας πήρε ό,τι χρήματα είχαμε. Και μας απαγόρεψε να μιλάει ο ένας με τον άλλον. Το ταξιδι μας κοστισε 2.500 ευρώ. Μείναμε τρείς ημερες στο νοσοκομείο μια στη φυλακή. Μας είπαν οτι ο νόμος είναι έτσι μία ημερα στη φυλακή. Θελαμε να παμε στο Μιλάνο. Απο την Ιταλία μπορείς να πας σε όποια χώρα θες…

Όταν βγήκαμε απο τη φυλακή δεν είχαμε λεφτά να γυρίσουμε στην Αθήνα. Γυρίσαμε στην Αθήνα. Εχουμε ενα φίλο μεσα στη φυλακή που τον κατηγορούν ότι είναι λαθρέμπορας.

Εμείς φύγαμε απο τον πόλεμο. Δεν μας έδωσαν δουλειά, ούτε χαρτιά. Ενω είμαστε πρόσφυγες πολέμου. Ήλθαμε στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας.
Δυο απο τις σωρους φτασανε στη Συρία έδωσαν οι δικοί τους 3000 3.500 ευρώ. Οι άλλοι είναι εδώ. Δεν έχουν θαφτεί. ΔΕν ξέρουμε τι θα γίνουν.

Τα σκυλιά είναι πιο σημαντικά απο τους ανθρώπους εδώ. Ίσως γυρίσουμε στην Συρία ίσως προσπαθήσουμε ξανά να πάμε στην Ευρώπη.

Αν δεν έχουμε δουλειά, αν δεν βοηθήσει κανένας, γιατί να μείνουμε εδώ; Είχαμε ακούσει ιστορίες για Ευρώπη στις αραβικές χώρες, ο άνθρωπος δεν είναι έτσι. Αυτή η Δημοκρατία της Ευρώπης δεν υπάρχει. Νομίζαμε οτι στην Ελλάδα ήταν διαφορετικά, ότι ήταν η ψυχή της Ευρώπης. Δεν περπαταμε στο δρόμο φοβόμαστε την αστυνομία μας φιλοξενούν συμπατριώτες μενουμε λίγες μέρες εδώ, λίγες εκεί. Μας βοηθάνε από το Στέκι.  Σε πέντε έξι μερες το αποφασίσαμε να φύγουμε. Άφησα τα παιδιά και τη γυναίκα μου. Τώρα δεν ξέρω που βρίσκονται..

Έξω είναι μεγάλη ανασφάλεια. Τώρα σκεφτομαστε πως θα πάμε στο σπίτι…”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s